این چهارده میلیون نفر


کلامی با آقای ضرغامی ریاست صدا و سیمای ایران،

پیشاپیش بگویم که آگاهم که درخواست اجرای عدل و قانون از مجری قانون گریز و سر سپرده قدرت مصداق آب در هاون کوبیدن است، و این گفتنم نه برای قانع کردن شما که برای ثبت یکی از صدها قانون شکنی است که کمتر در اوضاع بحرانی فعلی به آن توجه شده وای بسا که اگر توجه می شد اوضاع به اینجا ختم نمی شد.

آقای ضرغامی، اگر شمارش آرای وزارت کشور را درست و قانونی و بدون خدشه بدانیم، چهارده میلیون ایرانی به آقای موسوی رای داده اند. این چهارده میلیون به درست یا غلط به نتیجه انتخابات معترضند. و خواهان آن هستند که صدای اعتراضشان شنیده شود. این چهارده میلیون نفر همه ایرانی هستند. همه یا اکثر آنها در ایران زندگی می کنند. همه یا در اداره ای و سازمانی کار می کنند و یا کسب و کاری دارند و مالیات می پردازند.

آقای ضرغامی، شما بهتر از من واقفید که صدا سیما یک رسانه ملی است. می دانیم و می دانید که بودجه این سازمان از سه راه تامین می شود؛ مالیات مستقیم، در آمد حاصل از فروش نفت و آگهی های تجارتی. می دانیم که اولی از جیب ملت، دومی از خزانه ملت، و سومی از کسب و کار ملت به جیب صدا سیمای شما ریخته می شود و به همین دلیل هم آن را رسانه ملی می نامیم.

آقای ضرغامی، حالا سوال اینجا است که آیا این حق را برای این چهارده میلیون نفر ملت ایران قائلیم که از مجموع شش کانال داخلی و چندین کانال برون مرزی و صدها ساعت برنامه روزانهٔ، چند ساعتی هم برای شنیدن صدای آنها اختصاص پیدا کند.

آقای ضرغامی، آیا بهتر نبود که این چهارده میلیون نفر به جای اینکه اعتراضشان را هر روز در کوچه و خیابان و بالای پشت بام فریاد کنند در رسانه ای که متعلق به خود آن هاست با زبانی آرامتر و بدون این همه خشونت و خونریزی و برادرکشی بیان می کردند.

آقای ضرغامی، اگر به فرض خانواده شما همه به آقای موسوی رای داده بودند و شما به احمدی نژاد آیا می پسندیدید که شما را به جرم رای به اقلیت به خانه راه ندهند. آیا بعد از دو روز صدای اعتراضتان بلند نبود که چرا منی که نان آور این خانهام به خانه راهی ندارم. مگر نه این است که صدا سیما خانه تمام ایرانی هست حتا این چهارده میلیون نفر.
 00:25 آشپزباشی.....